الهی مرا از آنانی قرار ده که دلبسته ی تو شدند نه سر شکسته ی فرشتگانت

سکانس اول

نشسته ام رو به روی حضورت. دقیق شده ام به حرف زدن ها و بر خورد هایت با دیگران، با خودم و با خودت. هر بار که به تو نگاه می کنم، اشتیاق دانستن جواب یک سوال، تمام ذهنم را به هم می ریزد. دلم می خواهد این سوال هزار بار مطرح شده دست از سرم بر دارد ... اما دست بر نمی دارد و این دلبخواه من نیست. می خواهم یک سوال نپرسیده را مطرح کنم. نمی دانم بپرسم یا نه؟! جواب آن برای خودم خیلی مهم است اما مطرح کردنش خیلی سخت است و ... سخت. از این نظر می گویم سخت که هیچ وقت به جواب واقعی اش نمی رسم.

سکانس دوم  ( باید سریع بروم سر اصل مطلب )

سوال من این است ( بگذار یک نفس عمیق بکشم ). حتی نوشتن این سوال هم نفسم را بند می آورد: تو واقعا دوستم داری؟!

چرا تعجب کردی؟.... ! نه، لطفا نگو که سوالم بچگانه است. لطفا نگو " تو خودت باید از رفتار من بفهمی که دوستت دارم " . لطفا نگو....

من به رفتارت با خودم و دیگران، خیلی دقیق شده ام. تو با همه ی آدم های اطرافت همان رفتاری را داری که با من!  تو حتی با افرادی که دوست شان هم نداری، با مهربانی و احترام برخورد می کنی. با من هم مهربان و محترم برخورد می کنی. از کجا باید بفهمم که دوستم داری. نکند که من برایت مثل دیگران هستم، بدون کوچک ترین تفاوتی ؟! نکند؟!

سکانس سوم ( من از لهجه ی فلسفی ات بدم می آید )

من این حرف ها را قبول ندارم که " باید به همه ی مردم به یک چشم نگاه کنیم. باید از هیچ کس توقع نداشته باشیم. باید ... و باید ..."

به نظر من، ما باید به دیگران با احترام و مهربانی برخورد کنیم. اما باید با افرادی که خیلی دوست مان دارند یا دوست شان داریم، به شیوه ای متفاوت رفتار کنیم – البته این تفاوت در رفتار باید طوری باشد که فقط خودمان وشخص مورد نظرمان آن را تشخیص دهیم. به نظر من، ما باید از افرادی که خیلی دوست شان داریم، توقع داشته باشیم. من می پذیرم که باید – در این زمینه – سطح توقعات مان را پایین بیاوریم. اما این قانون را در رابطه با عزیز ترین افراد زندگی مان، قبول ندارم. قبول ندارم و ... قبول ندارم.

سکانس چهارم  ( امید وارم از سه جمله آخر این سکانس، دلخور نشوی )

من دارم به تو و حرف ها و رفتارت فکر می کنم. تو می گویی که من برای تو خیلی مهم هستم و نسبت به دیگران بیشتر به من بها می دهی. اما من این حرف ها را لمس نمی کنم. من این بها دادن را درک نمی کنم – و این موضوع عجیب مرا اذیت می کند. تو متوجه نمی شوی اما این موضوع دارد مرا ثانیه به ثانیه اذیت می کند – شاید تو داری به شیوه ی خودت به من محبت می کنی. اما این شیوه، همان شیوه ای است که برای همه ی اطرافیانت به کار می بری. برای همه ... تازه! تو در هزار موردی که پیش آمده است همیشه دیگران را به من ترجیح داده ای.

سکانس پنجم

لطفا یک روز واقعا درک کن که باید مرا دوست داشته باشی، خیلی! تو الان سرت شلوغ است و نمی خواهی درک کنی که من چه می گویم. امید وارم  روزی که در این مورد با من هم عقیده شدی، روز خیلی دوری نباشد و من در همین نزدیکی باشم. در غیر این صورت، با تمام احساسم برایت متأسفم !!!        

سکانس ششم

در ازدحام بی وقفه سکوت و تنهایی و دلتنگی های مزمنم،  ♥♥ دوستت دارم ♥♥